Kinderen en tijd voor hen

Vroeger was het heel normaal als moeder thuis was voor de kinderen en vader werkte. Tegenwoordig is het heel normaal dat beide ouders werken, of dat de alleenstaande ouder werkt. Hierdoor zitten kinderen steeds vaker alleen. Sommige kinderen gaan naar de voorschoolse opvang, naschoolse opvang, blijven tussen de middag  over, of maken soms zelfs van alle drie gebruik. 

Ik zelf vind dit een zorgwekkende ontwikkeling.
Bij mij rijst de vraag waarom zijn de ouders niet bij de kinderen?  Dan komen er bij mij verschillende antwoorden naar boven:  Als het incidenteel gebeurt, laten we zeggen 1 of 2x per week of zo bedenk ik altijd iets als:   

-Misschien heeft de ouder een belangrijke afspraak.

 -Men is werken om er even tussen uit te zijn  

-Misschien vindt het kind het leuk om af en toe over te blijven.    

Wat de oorzaak ook is, een keertje overblijven lijkt mij niet zo erg. Waar ik mij wel zorgen om maak is als het kind van ’s ochtends tot eind van de middag of zelfs avond structureel onder de pannen is bij de opvang, of nog erger, op straat. Dan is de oorzaak meestal toch dat men veel werkt. Dat heeft dan weer verschillende oorzaken, of men werkt om een eigen sociaal leven te hebben, carrière maken, of om het geld.

Ik vraag mijzelf af, waarom men hun eigen belangen boven die van kinderen stelt. Kinderen krijgen is een zegen en ik vind dat men er verantwoord mee om moet gaan.   Vroeger was het (over het algemeen, natuurlijk niet overal) zo dat als je thuis kwam, dan was daar je moeder. Je kreeg wat te drinken en een koekje, je kon je verhaal kwijt en als er iets gebeurt was, dan was moeder daar om je te helpen en troosten. Vervolgens kon je met je vriendjes gaan spelen.

Ik denk dat die aandacht en liefde heel belangrijk is voor een kind. Als ik om mij heen kijk zie ik zoveel kinderen op straat lopen, waarvan de ouders niet thuis zijn. Het valt mij op dat deze kinderen zich vaak anders gedragen. Ze zoeken elkaar op en gaan stoer doen, slopen dingen die niet van hen zijn, vallen anderen lastig, vaak roken ze al (op zeer jonge leeftijd) en hebben een woordenschat waar je van schrikt. Ik denk dat als een ouder zou zien wat zijn kind allemaal op straat doet, dat ze zouden schrikken, althans dat hoop ik dan maar.

Kinderen hebben gewoon liefde en aandacht nodig. Veel kinderen voelen zich eenzaam. Dit merk je als ze bijvoorbeeld met een vriendje mee naar huis gaan en dan hierover praten met de ouder. Ooit zei een vriendje van mijn zoon tegen hem: “Jij hebt misschien wel strenge ouders, maar ze zijn er wel altijd en het is hier wel gezellig thuiskomen!”  

Mensen, ik wil jullie vragen, denk eens goed na wat het belangrijkste is in je leven. Voor je het weet zijn je kinderen groot en het huis uit. Hoe zullen ze hun ouderlijk huis herinneren? Als een warme plek of als een eenzame tijd? Het voorleven van onze normen en waarden, is ook zo belangrijk voor hen! Kinderen hebben recht op liefde en aandacht.

Geld maakt niet gelukkig, ik denk dat een kind liever geen luxe heeft maar een warm gezin dat tijd voor hem heeft. Ik weet dat het moeilijk is als andere kinderen prachtig speelgoed hebben, vaak op vakantie gaan of echte merkkleding dragen, en het kan je als moeder veel verdriet doen als je dat niet kunt geven, maar je kunt beter heel krap moeten leven met een warm gezin dan veel werken en je gezin verliezen. Investeer in de kindertijd, dat komt een ieder ten goede en nooit komt die tijd meer terug. De herinnering blijft, laat die dan ook goed zijn.