Bibliodrama
Een nieuwe trend in opkomst is bibliodrama. Dit is niet het naspelen van een bijbelverhaal om het zo duidelijk te maken, zoals bijvoorbeeld gebeurd met het kerstverhaal. Nee, dit is een bijbelverhaal spelen op een manier zodat iedereen zijn eigen gevoelens in dit verhaal kan beleven. Het wordt gebruikt in het pastoraat om de gevoelens van zichzelf te herkennen in de bijbel.
Bibliodrama is een vorm van speels en dramatiserend omgaan met bijbelverhalen om in groepsverband de persoonlijke zingeving en levensspiritualiteit te ontdekken en te verruimen. Aldus één van de sites waar men kan leren hoe men dit kan toepassen. Volgens de schrijvers verruimt het ook het inzicht en de betekenis van de bijbelverhalen.
Het is een werkvorm die toegepast wordt met sprookjesboeken, verhalen uit de koran, natuurgodsdiensten en boeddistische geschriften. De essentie van bibliodrama is niet het naspelen van het verhaal, maar het instappen in een verhaal en met de groep er een creatieve invulling aan geven
Het gevaar van bibliodrama is mijn inziens de gevoelsfactor. Iedereen kan er zijn eigen stukje in kwijt. Het gaat om de persoonlijke beleving. Wat voel jij bij dit verhaal? Hoe beleef je dit stuk? Iemand kan er bijvoorbeeld voor kiezen om een toeschouwer te zijn bij de kruisiging. Vanuit zijn standpunt gaat de persoon dan kijken naar de beleving van de kruisiging als zijnde een toeschouwer. Wat voelt en beleeft hij of zij daarbij?
Zo worden bijbelverhalen teruggebracht tot een gevoelskwestie, een beleving. Hierdoor raak je de intentie kwijt van het geschreven woord zoals God het bedoeld heeft. Iedereen kan namelijk zijn eigen deel toevoegen aan het verhaal. Het is wel een vervolg op de gevoelscultuur die tegenwoordig onder christenen zo geliefd is. Denk aan contemplatief gebed, meditatietechnieken en luisterend bidden, soaken, ontspoorde lofprijs en aanbidding.
Bibliodrama wordt ook gezien als een voortzetting van midrasj. Midrasj betekend (onder)vragen – zoeken. Midrasj bouwt een brug tussen een bijbeltekst en de realiteit van iedere dag. Het belangrijkste kenmerk van de midrasj is dat het ervaringsgericht is. De bijbeltekst wordt aan het leven getoetst en niet het leven aan de bijbeltekst. Dit zorgt er dus voor dat het leven de waarheid van de bijbel moet bevestigen in plaats van dat de bijbel de richtlijn wordt waarnaar we moeten leven.
Willem Zuiderveld zegt het zo:"de bijbel wordt niet gelezen met in het achterhoofd de vraag: is dit waar, in de zin van: is het historisch, is het echt gebeurd?, maar met de vraag: is dit waar, is dit levensecht, gebeuren dingen echt zo?" Verhalen worden geactualiseerd en op hun ervaringsgehalte getoetst en herverteld. Soms worden de motieven door elkaar gehusseld en opnieuw geordend. De vrucht daarvan is een nieuw verhaal dat op een verrassende wijze de boodschap doet uitkomen”.
Ik denk dat hierin het hele gevaar ligt van wat bibliodrama inhoudt. Het haalt de waarheid van de bijbel naar beneden en legt de waarde van het gevoel een stuk hoger. Ieder leert zo vanuit bibliodrama zijn eigen waarde hechten aan de bijbelverhalen en teksten. Zodra menselijke interpretaties worden gebruikt om de bijbelse waarheid te verduidelijken zijn we bezig ons op glad ijs te begeven. Jezus Zelf zegt niet voor niets:
Ik ben DE weg, De waarheid en HET leven. Dit laat geen enkele ruimte voor eigen interpretatie De bijbel is duidelijk:
Heel de Schrift is door God ingegeven en is nuttig om daarmee te onderwijzen, te weerleggen, te verbeteren en op te voeden in de rechtvaardigheid. 2 Tim. 3:16.
Geraadpleegde bronnen:http://www.kuleuven.be/thomas/algemeen/actualiteit/lesimpulsen/bijbel/bibliodrama/
http://www.psychodrama.nu/psychodrama/lexicon/bibliodrama-relidrama
http://monnikvanhart.web-log.nl/monniken_van_hart/bibliodrama.html
http://home.kpn.nl/h_s_van_delden/index.html
http://home.tiscali.nl/tl311744/bibliodrama/page4.html