Etische vraagstukken

 

 

 

Christen zijn en gamen

Hoe gaan we als christen om met het gamen van onze kinderen, of van onszelf? Zeker met  de spelletjes die er tegenwoordig te koop zijn is het verstandig om te kijken wat er gekocht wordt.

Natuurlijk zijn er zat spellen te koop die je gewoon kunt spelen, maar het lijkt erop dat het merendeel  bewust en (misschien wel vaker) onbewust, ons wegtrekt van de normen en waarden die algemeen aanvaard zijn/waren.


De leeftijdsgrens voor spellen met excessief geweld is 16 jaar, maar als je  die leeftijd hebt dan zijn je hersenen nog in ontwikkeling. Wat wordt er dan wel niet ingepompt door het spel?    

Laten we eens kijken naar een relatief onschuldig spel als Need for Speed. Op zich een leuk spel. Je kunt auto’s kopen, straatraces spelen en proberen de politie te snel af te zijn. Als je eenmaal verder komt in het spel dan kun je de meest gezochte racer worden. Dit lukt je niet als je zo’n spel speelt op de manier van het zal wel, nee je moet je inleven in het spel en zo koste wat kost die eerste plaats behalen, dat is de uitdaging. Nu komt er in het spel zelf geen geweld  voor, maar het leert je om het ontzag voor de overheid niet te accepteren en de dames die er in voor komen zijn schaars gekleed.    

Kijken we naar een spel als Grand Theft Auto, dan moet je voetgangers doodrijden en daar krijg je punten voor. Dan zijn er ook de steeds bloederigere oorlogsspellen te koop. Zo leert de jeugd om geweld en gezag steeds minder te accepteren. Zou dat niet één van de redenen zijn waardoor we zien dat de jeugd zich steeds meer verhard?   

Het is natuurlijk niet alleen de jeugd. Want ook al ben je volwassen dan nog hebben dit soort spellen dezelfde invloed, alleen kan het wat langer duren voordat je er in mee gaat. Buiten deze “onschuldige” spellen zijn er natuurlijk ook de legio spellen die spelen met machten en krachten die als je er even goed naar kijkt allerlei demonische oorsprong hebben.

Bijvoorbeeld Prince of Persia, vernoemd naar de prins van Perzië uit het boek Daniël. (Daniël 10)    Als christen zijnde moet je je niet in willen laten met spellen die zo duidelijk Gods geboden teniet doen.

Natuurlijk is het voor jongeren moeilijk om dit soort spellen niet te spelen. Zeker omdat er een bepaalde aantrekkingskracht van uit gaat. Als ouders moeten we onze kinderen beschermen en bepaalde regels in stand houden. Ookal zullen ze het zelf niet zien dat het voor hun eigen bestwil is, toch blijft u verantwoordelijk voor uw kinderen zolang ze bij u thuis wonen.

Dat is iets waar we niet te licht over moeten denken. God heeft niet voor niets het gezin samengesteld.  Het gaat er niet om dat de jeugd niets mag, maar dat ze de gevaren leren inzien van wat er op hun pad komt. Want hoe kan een kind ooit leren om respect te hebben voor een ander, als hij in games leert om andere personen te vermoorden? Al dit soort spellen zal de jeugd en ook de oudere die het speelt, alleen maar verder wegtrekken van Gods woord.