De vlam

Het geknakte riet breekt hij niet af, de kwijnende vlam zal hij niet doven. Het recht zal hij zuiver doen kennen.Jes.42:3 

Vanaf het moment dat we ons leven aan Hem hebben gegeven heeft God in ons hart een vuur ontstoken, het vuur van Zijn heilige Geest. Nu is het met dit vuur zoals met elk vuur, je moet het wel blijven voorzien van brandstof en voldoende zuurstof, anders gaat het uit.

De voeding die onze vlam brandend moet houden heet bidden en bijbel lezen. Oftewel gemeenschap met God door de bijbel te lezen en met hem te praten. Nu is dit op zich misschien makkelijker gezegd als gedaan, hoeveel mensen worstelen niet met deze dingen, maar toch is het onze essentiële brandstof om de vlam brandend te houden.  

Soms voelt ons geloof als een laaiend vuur, wie of wat we ook tegenkomen we praten honderduit over ons geloof, over wat Jezus voor ons betekend, maar er zijn ook momenten dat we er totaal geen behoefte aan lijken te hebben om dit te doen, alsof het allemaal teveel is en toch geen zoden aan de dijk zet.

Als we merken of voelen dat God zeer dicht bij ons aanwezig is dan laait de vlam weer op en gaat het als vanzelf. Het lijkt wel of er een constante stroom met levend water uit je binnenste komt. Maar dan zijn er ook die momenten dat God heel erg ver weg lijkt te zijn, dan voelt onze stroom als een beekje met stilstaand water.

Daarom spoor ik je aan het vuur brandend te houden van de gave die God je schonk toen ik je de handen oplegde. 2 Tim 1:6  

Op het moment dat onze vlam niet meer is dan een klein waxinelichtje, betekend het niet dat God ons in de steek heeft gelaten. Ik denk dat juist als de vlam zo klein is we leren om vol te houden, leren om door te zetten en God nog heel dicht bij ons is.

Je kunt het vergelijken met verliefdheid. Als je verliefd bent dan zie je alles door een roze bril, wat er ook gebeurd, hij of zij is fantastisch en niets of niemand kan je op andere gedachten brengen. 

Na een tijdje gaat deze verliefdheid over en komt het houden van. Nu merk je wel degelijk dat die ander ook rare fratsen heeft, maar die accepteer je omdat je van deze persoon houdt. Dit gaat niet zomaar vanzelf, dit moet groeien, dit is af en toe zeer moeilijk, maar aan het eind krijg je er een waardevolle relatie voor terug waarin je weet wat je aan elkaar hebt.    

Zo is het ook met onze relatie tot God. Soms voel je Zijn aanwezigheid heel erg sterk en je loopt op een roze wolk. Soms ook ervaar je helemaal niets en vraag je jezelf af hoe moet dit nu toch verder, je vlam lijkt wel te doven.    

Juist op de momenten dat je vlam dreigt te doven is God heel dicht bij je. Je ziet de donkere wolken samenpakken boven je leven, je ziet in de verte een gigantische bui aan komen en je denkt: ”Deze bui zal zeker mijn kaarsje doven." 

Dan is daar altijd nog onze liefdevolle Vader, Die juist in de momenten dat je het niet meer weet en niet meer trekt, je datgene geeft wat je nodig hebt. Als de bui dan toch  losbarst, dan zijn het Zijn handen Die om je  heen staan en je beschermen tegen de storm en de regen die jouw kaarsje dreigen te doven.    

U hebt geen beproevingen te doorstaan die niet voor mensen te dragen zijn. God is trouw en zal niet toestaan dat u boven uw krachten wordt beproefd: hij geeft u mét de beproeving ook de uitweg, zodat u haar kunt doorstaan. 1 Kor 10:13   

Wees niet bang, Hij zal bij u zijn.  Hij heeft het beloofd!